ديروز با دونفر صحبت كردم. اول يك راننده تاكسي و دوم يك مدير ارشد اجرائي. درباره نامه رئيس جمهور به بوش. ديدگاه هاي اين دو خيلي به هم نزديك بود. نه اينكه چنين چيزي لزوما بد باشد ولي شايد بهتر است كه دولتمردان در حوزه عمل، پوپوليستي بيانديشند و نه در حوزه نظر. منظور اينكه عوام زدگي در برنامه ريزي و انديشيدن براي اداره امور آفت بزرگي است كه امروز دولت احمدي نژاد را تهديد مي كند. اين مهم حتي در نامه احمدي نژاد هم به چشم مي‌خورد. به عنوان مثال مرتب تاكيد مي كرد كه مردم و دانشجويان مي گويند و يا مي پرسند. فكر مي كنم وظيفه يك سياستمدار انتقال گفته هاي مردم كوچه و بازار به ديگر دولتمردان جهان نيست. وظيفه يك سياستمدار تامين منافع دولت (نماينده مردم كوچه وبازار) است. به پاسخ بوش در برابر نامه احمدي نژاد دقت كنيد . او گفته بود كه احمدي نژاد نگفته است كه بالاخره كي دست از برنامه هسته اي اش دست مي كشد؟ . يك پرسش كاملا عملگرايانه ، شفاف و تامين كننده منافع آمريكا. راستي نامه احمدي نژاد كدام منفعت ايران در برابر آمريكا را تامين مي كند؟