در ادامه حملاتي كه از هر سو به علي دايي مي شود و تمامي ناكامي هاي تيم ملي از يك قرن پيش تا كنون ، به حضور او در تيم ملي ربط داده مي شود ، به جملات نوبري برخوردم: دايي بايد بداند اين تيم ملي که امروز مثل ملک شخصي در اختيار ايشان قرار گرفته و کسي هم نبايد اعتراض و انتقادي از آن کند، محصول خون‌هايي است که به خاطر رضاي خدا و عرق ملي حتي پلاک شناسايي هم نداشتند و در وصيتنامه‌هاي به جاي مانده از آنها، حتي آرزو مي کنند قابل شناسايي هم نباشند. حالا واقعا چه ضرورتي دارد براي باخت تيم ملي به مكزيك كه كاملا قابل پيش بيني بود ، پاي همه مقدسات به ميان كشيده شود ؟ من كه نفهميدم. بالاخره نقد هم اصول خودش را دارد.