خبر خوشی نیست. شورای امنیت قطعنامه تحریم ایران را تصویب کرد. ممکن است تصویب این قطعنامه اثر چندانی بر زندگی مردم نداشته باشد ولی وقتی بفهمیم در جهان تنها کشورهایی مانند سودان و برمه مشمول تحریم سازمان ملل شده اند، نمي توانيم احساس خوشايندي داشته باشيم. در واقع بار رواني تحريم است كه اكنون روي دوش ايرانيان - بويژه كساني كه ارتباطات بيشتري با جهان خارج دارند- سنگيني مي كند نه ترس از مشكلات مالي . براي خنثي كردن اين بار رواني اما راه حل هايي هست كه بايد با استفاده از ابزارهاي مناسب و زمان سنجي به كار گرفته شوند. مثلا ديروز و در آستانه تصويب قطعنامه ، پيام احمدي نژاد درباره ميلاد مسيح منتشر شد. دقايقي از انتشار اين پيام نگذشته بود كه خبر تصويب قطعنامه منتشر شد. اين خبر سبب شد خبر پيام احمدي نژاد حتي در خبرگزاري هاي داخلي به حاشيه رود.  شايد بهتر بود پيام امروز يا فردا منتشر مي شد كه اندكي از هيجان خبري تصويب قطعنامه كاسته شده بود. نكته ديگر اينكه اكنون ما براي رساندن اينگونه پيام‌ها رسانه خوبي در اختيار نداريم. اكثر رسانه هاي جهان مسلما از كنار اين پيام خواهند گذشت و در نهايت پيام به گوش مسيحيان ساكن ايران خواهد رسيد كه نه عددي هستند و نه زوري دارند. كاش دولت نهم كه سياست تهاجمي در عرصه بين الملل را اتخاذ كرده است ، درباره ابزارهاي پيام رساني هم چاره اي انديشيده بود. بدون داشتن يك شبكه تلويزيوني انگليسي زبان مانند الجزيره يا رسانه جهاني مانند تايم ،‌ چنين سياستي يعني حمله با دست خالي.