چند روز پيش ميهمان بزرگي بودم براي انجام مصاحبه. به روال معمول در حاشيه درباره چيزهايي سخن گفته شد. از جمله اينكه تب مهاجرت بدجوري در شهر شايع شده است. مي گفتند كه حتي شايعه رفتن دكتر مجيبيان هم منتشر شده است. نام هاي ريز و درشت ديگري هم ذكر شده كه همه در راه رفتن هستند؛ اغلب هم راهي كانادا مي شوند. ديروز هم يكي از همكاران با نماينده زرتشتيان در مجلس گفتگو كرده بود. نيكنام از رفتن هم كيشان خود به اتريش و آمريكا خيلي اظهار نگراني كرده بود و گفته بود كه پدران ما وضع خيلي از اين بدتر را در زمان صفويه و قاجار تحمل كرده اند. حتي اين روزها كه فكر رفتن و يافتن سرپناهي ديگرم ،‌ در مقام مشورت با استاد دانشگاهي همكلام شدم . گفتم مي روم شيراز ، گفت كجا و چرا؟ برو مالزي. توجيهاتش نيز قانع كننده بود. روي ديگر سكه اينكه ، در روزنامه اعتماد ملي دو روز خواندم تمام تورهاي ورودي به ايران لغو شده؛ تا سال ۲۰۰۹ .  اين خبر بد پس از بحران ملوانان منتشر شده است. البته بعد مقامات مسئول گفتند كه اينقدرها وسعت نداشته ولي به هر حال تائيد شد كه خيلي از تورها لغو شده است. در واقع دولت نهم با علم كردن رافت اسلامي براي ملوانان زبل ،‌ يكي از اهدافش اين بود كه دلي به دست آورد. اما لغو سفرها نشان مي دهد كه نه تنها دلي بدست نيامده كه چشم هاي بسيار نگران شده است؛ ولو به نادرستي. نتيجه بدبينانه اينكه فعلا رفتن از ايران و نيامدن به ايران ، مد شده است. ديروز خاتمي در ديدار با نمايندگان مجلس گفته بود كه هزينه تحقق آرزوهاي مردم را به حداقل برسانيم. دغدغه نيكي است ، البته اجرايي شدنش به شرحي نباشد كه گفته آمد. 

پي نوشت: يادم آمد كه مدت مديدي است برخي نهادهاي امنيتي و سياسي در پي اجرايي كردن طرحي مفصل هستند براي بهره گيري از توانمندي هاي مالي و فكري يزدي هاي دور از وطن. شايد هم برنامه ملي باشد. ولي با اين وضع بايد فعلا آقايان قاچ زين را بچبسند، سواري پيشكش.