امروز وبلاگ حسین مسرت را دیدم ، با نام با مسمای کاریز. اتفاق خوشحال كننده اي است. خيلي هاي ديگر هم بايد بيايند. حسين مسرت از كساني است كه يزد ،كمتر قدرش را مي داند. وقتي فكر ميكنم روزها مجبور است ساعت ها  از وقتش كه بايد صرف مطالعه و پژوهش شود، را در كتابخانه وزيري براي انجام كارهاي اداري صرف كند ، عصباني مي شوم . مسرت غلط و اشكال  البته برخلاف بسياري از اهالي نظر با ما هماري صميمانه و مستمري دارد. معمولا هم مطلبش را باچاپي منتشر مي كنيم. ولي  كوتاهي مدوام ما سبب نشده است او همكاري اش را قطع كند، چون هميشه و همه جا.